تاریخ: ۰:۴۴ :: ۱۳۹۰/۱۲/۲۵
پایان سال جهاد اقتصادی همراه با بحران های شدید اقتصادی!

سیاست زدگی اقتصاد ایران و رانتیر بودن بودن دولت ها به سبب در دست داشتن منابع حاصل از فروش نفت ،موجب شده است تا گروه ها وجناح های درگیر در کسب قدرت به جای توجه به منافع عمومی ،به منافع گروهی خود پایبند بوده واز اهرم اقتصاد و بحران های آن برای ناکارآمدی وشکست رقیبان […]

سیاست زدگی اقتصاد ایران و رانتیر بودن بودن دولت ها به سبب در دست داشتن منابع حاصل از فروش نفت ،موجب شده است تا گروه ها وجناح های درگیر در کسب قدرت به جای توجه به منافع عمومی ،به منافع گروهی خود پایبند بوده واز اهرم اقتصاد و بحران های آن برای ناکارآمدی وشکست رقیبان خود استفاده کنند که در دولت دهم این امر به وضوح قابل مشاهده می باشد،وجود بعضی از فرصت طلبان وسودجویان که اغلب از رانت های سیاسی و… نیز بهره مند بوده واقتصاد را جولانگاه نبرد خود ساخته اند ،بسیار خطرناک تر و مهلک تر از تحریم ها وتهدیدات غربی برعلیه کشورمان می باشد.

سال 1390 رو به پایان است و کمتر از یک هفته تا آغاز سال 1391 مانده است ،اما سال 1390که از سوی مقام معظم رهبری به عنوان سال جهاد اقتصادی نامیده شده بود،هرگز با فرمایشات و رهنمودهای ایشان مطابقت نداشت.
رهبرمعظم انقلاب در پیام نوروزی سال 90 ،از همه مسئولان کشور وبه خصوص قوه مجریه خواستند تا با مجاهدت اقتصادی ،در عرصه اقتصاد، حرکت جهشی ومجاهدانه داشته باشند .اما دولت دهم ونیز دیگر قوای کشور در سال 90،بیشتر هم وغم خود را مصروف مباحث سیاسی کرده وتاکیدات رهبر انقلاب در زمینه جهاد اقتصادی و رشد اقتصادی وتوسعه ایران را فراموش کرده اند،با وجود اعلام آمارهای متناقض از سوی دولت در زمینه اجرای فرمایشات رهبری ،اما وضعیت کشور ومردم در یک بررسی واقعی ومیدانی،با آمار منتشره از سوی دولت ،هم خوانی ندارد ، وضعیت واقعی کشور نیزحاکی از عدم توجه مسئولین وبه خصوص دولت به رهنمود های رهبری وعدم اجرای برنامه های سند چشم انداز 20ساله و برنامه توسعه پنجم می باشد.
به رغم ادامه تحریم های 33 ساله غرب وبه خصوص امریکا برعلیه ایران وتشدیداین گونه تحریم ها وتهدید ها در سال 90،دولت ایران به یمن درآمد های نفتی از خزانه ای پر از پول برای توسعه کشور وجهاد اقتصادی برخورداربود.اما ویژگی بارز دولت های ایران از ابتدای استخراج نفت در ایران تا کنون که همان رانتیر بودن دولت می باشد،مانع اصلی بر سر راه رشد اقتصادی و توسعه ایران شده است.برای عدم موفقیت ودر واقع عدم توجه دولت ومسئولین به پیام نوروزی رهبر انقلاب در زمینه جهاد اقتصادی ،می توان دلایلی مانند موارد زیر را برشمرد:
1- عدم موفقیت دولت در تحویل به موقع لایحه بوجه سال 90 که منجر به بررسی وتصویب برنامه اقتصادی سال 90بعد از گذشت 50 روز کاری از سال90 شد.
2-گسترش دامنه تحریم ها بر علیه نهاد های اقتصادی و پولی ایران
3-تشدید اختلافات سیاسی بر سر کسب قدرت بیشتر در میان جناح ها وگروههای سیاسی داخلی کشور که نمونه بارز آن ،مسایل مربوط به خانه نشینی 11روزه دکتر احمدی نژاد بود.
4-آشفتگی مدیریتی وساختاری در رأس نهاد های دولت که نمونه بارز آن ادغام های پر حرف وحدیث وزارتخانه های راه وترابری،مسکن وشهرسازی- بازرگانی و صنایع- کار وتعاون وچند تلاش ناموفق برای ادغام دیگر وزارتخانه ها بود.
5-کنارگذاشتن مدیران کارآمد ومدبر در حوزه های اقتصادی در سطح ملی ،استانی وشهرستانی و استفاده از افراد ناتوان در مدیریت ها
6-گسترش فساد مالی واداری در کشور که نمونه بارز کشف شده آن تخلف مالی 3هزار میلیارد تومانی می باشد.
و…
مواردی مانند آنچه در بالا ذکر شد وبه خصوص مناقشات سیاسی داخلی پیرامون انتخابات مجلس نهم که از آغاز سال 90شروع شده ودر اردیبهشت ماه منجر به خانه نشینی 11روزه رئیس جمهور محترم گردید، جهاد ومجاهدت اقتصادی را به فراموشی سپرده وحتی در مسیر رشد اقتصادی وتوسعه معمولی کشور نیز ،موانع بسیاری ایجاد کرد.هرچند دولت دکتر احمدی نژاد در مباحثی مانند مسکن مهر و اجرای مرحله اول قانون هدفمندسازی یارانه ها به خوبی عمل کرده ودرصد بالایی از اهداف پیش بینی شده را برآورده ساخت اما در سال 90و به مرور زمان در گرداب مشکلات اقتصادی فرورفته وبه علت عدم تدبر وزیران و مدیران اقتصادی دولت وبرنامه های غیر تخصصی و آشفته آنان ، بحران هایی مانند بحران سکه وارز ،گرانی وتورم شدید گریبانگیر اقتصاد کشور ومردم گردید.
سیاست زدگی اقتصاد ایران و رانتیر بودن بودن دولت ها به سبب در دست داشتن منابع حاصل از فروش نفت ،موجب شده است تا گروه ها وجناح های درگیر در کسب قدرت به جای توجه به منافع عمومی ،به منافع گروهی خود پایبند بوده واز اهرم اقتصاد و بحران های آن برای ناکارآمدی وشکست رقیبان خود استفاده کنند که در دولت دهم این امر به وضوح قابل مشاهده می باشد،وجود بعضی از فرصت طلبان وسودجویان که اغلب از رانت های سیاسی و… نیز بهره مند بوده واقتصاد را جولانگاه نبرد خود ساخته اند ،بسیار خطرناک تر و مهلک تر از تحریم ها وتهدیدات غربی برعلیه کشورمان می باشد.
از سوی دیگر به نظر می آید برنامه های رشد وتوسعه ایران که معمولا فرآیندی چند لایه برای تهیه،تدوین وتصویب آنها نیاز می باشد در رهیافت ذهنی وبرنامه ریزی تا رویکرد اجرایی وعملیاتی دچار تناقض وتقابل هستند.اقتصاد ایران که از سوی مسئولین به عنوان اقتصاد اسلامی معرفی می شود در عمل با تحرک لیبرالی آمیخته به مارکسیسم،اجرا می شود واین تناقضات در رهیافت و رویکرد موجب می گردد تا برنامه های رشد اقتصادی ایران در عمل با شکست مواجه گردند و اقتصاددانان محترم کشور همیشه در حال اعتراض وصدور بیانه برعلیه دولت های حاکم ،باشند.
مردم ایران که در راه سربلندی وافتخارآفرینی کشور خود از هیچ کمک و اقدامی دریغ نکرده اند ،سالهاست در انتظار رشد اقتصادی ،توسعه ایران و به تبع آن رفاه وآسایش هستند، اما مردم اکنون برای نشان دادن میزان رفاه وآسایش خود از ضرب المثل(سال به سال دریغ از پارسال ) استفاده کرده وبه رفاه سال قبل خود غبطه می خورند.
مشکلات وچالش هایی که به بحران تبدیل شده و بر مردم کشور فشارهای بسیاری را وارد می کنند ،در حوزه استان ما وبه خصوص شهرستان گچساران ومنطقه تحت نفوذ مدیریت شرکت نفت وگاز گچساران ،تبعات ناخوشایند بیشتری را در پی داشته است ،مردم منطقه شاهد خروج روزانه 700هزار بشکه نفت_بدون در نظر گرفتن گاز ومیعانات گازی _ هستند اما در مقابل این سرمایه گران قیمت خود، در گرداب وحشتناک مشکلات ونابسامانی ها فرو رفته و گویا هیچکدام از مسئولین نیز چشم بینایی برای روئیت این مشکلات ورنج های مردم ندارند.مشکلاتی مانندبیکاری گسترده و تورم شدید وکاهش شدید ارزش پول ایران که این روزها بحث اصلی هر محفلی شده است،در مسیر ایجاد بحران های اساسی برای نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته وممکن است به بحران های شدید اجتماعی وسیاسی نیز مبدل گردند.
با وجود تمامی رهنمودها وفرمایشات رهبرمعظم انقلاب برای جهاد ومجاهدت اقتصادی ،فعالیت های اقتصادی کشور درسال 1390 را هرگز نمی توان مطابق با رهنمود های رهبری دانست .گویا دولت ومسئولین ارشد ایران ،گوش خود را بر خواست های به حق رهبری انقلاب و نیز مردم بسته اند و خود را با دادن آمارهای مشوش وغیر واقعی پیرامون میزان رشد اقتصادی،مشغول ساخته وبیشتر درگیر رقابت های سیاسی خود هستند که عدم ارایه به موقع لایحه بودجه کشور برای سال 1391 و اختصاص تنخواه برای 2ماه اول سال بعد،آخرین نمونه از عدم تدبر وبرنامه ریزی در سیستم اقتصادی کشور می باشد.امید است شعار جهاد اقتصادی در سالهای آینده واقعا مورد توجه واجرا قرار گیرد تا مردم ونظام جمهوری اسلامی ایران درگیر بحران های اجتماعی وسیاسی ناشی از مشکلات اقتصادی، نگردند.

پاسخی بگذارید