تاریخ: ۲۳:۳۴ :: ۱۳۹۱/۰۶/۳۱
بوی ماه مهر، یاد دوران کودکی!

 ما ماهِ مهر برای کودکان امروزی ایران دیگر با قوانین سختی مانند اصلاح موی سر با ماشین صفر،تنبیه بدنی برای دیر رسیدن به مراسم صبحگاه،مشق های زیاد ،نداشتن چتر ،لباس نو ،مداد رنگی و…همراه نیست ودانش آموزان امروزی حتی در دوره دبستان نیز مختار به اصلاح موی سر با هر شماره ای که می خواهند،هستند.بردن […]

 ما ماهِ مهر برای کودکان امروزی ایران دیگر با قوانین سختی مانند اصلاح موی سر با ماشین صفر،تنبیه بدنی برای دیر رسیدن به مراسم صبحگاه،مشق های زیاد ،نداشتن چتر ،لباس نو ،مداد رنگی و…همراه نیست ودانش آموزان امروزی حتی در دوره دبستان نیز مختار به اصلاح موی سر با هر شماره ای که می خواهند،هستند.بردن موبایل برای آنان راحت است،با سرویس های خصوصی یا عمومی به مدرسه می روند،البته مدرسه های غیر انتفاعی ونمره های عالی نیز در دوره ما وجود نداشت.

  باز آمد بوی ماهِ مدرسه                                            بوی بازی های راهِ مدرسه

بوی ماهِ مهر ،ماهِ مهربان                                           بوی خورشید پگاهِ مدرسه

این 2بیت از شعر بیاد ماندنی “بوی ماهِ مهر” ،اثر مرحوم دکتر قیصرامین پور شاید برای چندین وچندنسل از ما ایرانیان،یادآور خاطرات فراموش نشدنی دوران خوب وشیرین آغاز مدرسه وبه خصوص کلاس های دوران دبستان می باشد.
دورانی که علیرغم تمامی مشکلات ودردهای اکثریت خانواده های ایرانی، فرزندان این خانواه ها برای کسب علم و دانش در بدترین شرایط و با کمترین امکانات توانسته اند با تلاش وکوشش خویش،والدین ومعلمان به درجات بالایی دست یافته و به مانند بزرگانی چون: ابوعلی سینا،ذکریای رازی،حکیم فرودوسی ،مولوی،سعدی، حافظ،ابوریحان بیرونی، و…،نام ایران را در جهان کنونی نیز پرآوازه سازند .
نسل قبل از انقلاب که باید خود به بیان شرح احوالات خویش بپردازند و از سختی ها وخوشی های دوران تحصیل خود شرحی به رشته تحریر درآورند.اما، ما که تحت عنوان نسل انقلاب ومتولدین سال های 1357 تا 1359 بودیم،بدون درک دوران رژیم شاهنشاهی و در اوج جنگ 8ساله ایران وعراق ،مشغول تحصیل در دوران بنیادی و بیادماندنی ابتدایی یا همان دوره دبستان بودیم.
دوره ای که کشور درگیر حوادث بعد از انقلاب 57 وبه خصوص جنگ تحمیلی شده بود اما ما کودکان آنروز که تازه 7 تا 9سال سن داشیم به دور از دغدغه های جنگ به شادی های کودکانه خود در حال وهوای ماه مهر مشغول می شدیم و اِنگار اصلاً جنگی در ایران وبه خصوص در نزدیکی شهر ما گچساران نبود!
دوران خوش و رمانتیک دبستان برای ما دانش آموزان مدرسه شهید اسماعیلی وسپس مدرسه توحید، درانتهای جنوب شهر و درمحله سادات ،با بیشترین خاطرات همراه است،زیرا بچه های این مدرسه ها از محله های سادات،خیابان امینی،خیابان کیامرثی و… اساساً بازیگوش و تا حدودی فضول بوده وبه دنبال دردسر و جنجال سازی بودیم.
دوستان بسیار خوبی که هنوز هم یادِ آنان را در خاطره خود داریم و در آرزوی دیدار بسیاری از آنان هستیم،خاطراتی که معمولاً با دیر رسیدن به مدرسه آغاز می شود وسپس یادآوری تنبیه به خصوص کلاغ پر وحتی شلنگ هایی که به کف دستان ما می نشست و چه بسیار دردآور بودند.
نشان دادن تکالیف یا همان مشق های شب که معمولاً با سرعت نوشته می شدند و البته بد خط وحتی نصفه ونیمه که این امر نیز مجازات های مختلفی مانند دوباره یا چندباره نویسی مشق های روز قبل و حتی آوردن اولیاء به مدرسه را به همراه داشت.
دوستی های محکم اما دشمنی های لحظه ای و ناپایدار این دوران موجب بازیگوشی های منجر به دعوا و جنگ گروهی نیز می شد که برای خود داستان جداگانه ای داشت واین درگیری های کودکانه حتی در خارج از مدرسه نیز ادامه داشت وهمیشه این جمله که:(( زنگ آخر جلوی در مدرسه منتظر باش)) را برای تهدید گروه مقابل به کار می بردیم که البته در بسیاری مواقع نیز واقعاً بعد از تعطیلی مدرسه و در راه خانه به جنگ و نزاع مشغول می شدیم.
اما همه این مشکلات ودرگیری های ما کودکان آن زمان ،تنها به خاطر شور وهیجان آغازین هرسال تحصیلی بود و اینکه ماه مهر با خود دوستی های جدیدی را به همراه داشت وهنوز 1هفته مانده به روز اول مهر،ما به دنبال آن بودیم که در سال جدید چه کسی آموزگار ما خواهد بود و چه دوستان جدیدی خواهیم داشت؟
مهر ماه از آن جهت ماهِ مهر می باشد که کودکان در آغاز این ماه از سوی والدین خود با بیشترین احترام ،دلسوزی ومراقبت راهی مدرسه می شوند.در دوره دبستان و در مدرسه های محله سادات ، اکثریت دانش آموزان به طبقه کارگر،کشاورز واندکی نیز به کارمندان وبازاریان تعلق داشتند و از لحاظ مادی و اقتصادی در یک سطح بودند اما والدین آنان در راه تهیه ملزومات تحصیل فرزندان خود از هیچ تلاشی دریغ نداشتند و رنج ها را برای بهتر شدن آینده فرزندان، به جان می خریدند.
چرا فضای اجتماعی تعلیم وتربیت 20سال قبل ،صمیمی تر و بهتر از دوران کنونی است؟
گویا معلمان آن زمان نیز با معلمان ودبیران امروزی تفاوت های بسیاری داشته اند!
معلمان آن دوران ،بیشتر وقت و زمان خود را در مدرسه و در حال تدریس ،تعلیم وتربیت دانش آموزان بودند و به کار معلمی خود افتخار می کردند،آنان گرفتار شغل دوم وبه خصوص بنگاه داری نبودند.اما امروز شاهدیم که شغل بنگاه داری برای بسیاری از معلمان افتخار شده است!!!
یادش به خیر، سرکارخانم “دشت پیمان“معلم کلاس اولم را که هیچگاه تنبیه بدنی نمی کرد،مرحوم سرکارخانم “اسدی” که معلم کلاس دوم بود و خدا رحمتش کند ،جناب آقای ” پروَر” که معلم کلاس سوم ما در مدرسه توحید بوده و بسیار شوخ و دوست داشتنی بودند،جناب آقای “قلندری” که معلم کلاس چهارم بودند والبته به علت اینکه هر روز در راه رفتن به خانه از کوچه ما عبور می کردند وبا پدرم هم آشنا بودند ،ترس بیشتری از ایشان داشتم اما ایشان بسیار جدی و پرکار بوده وسال ها ی بعد نیز جویای احوال تحصیلی ما بودند واما جناب آقای “بلوطی“که معلم کلاس پنجم ما بودند،و…تا همین ترم قبل که استادان بزرگواری مانند پرفسور سید حسین سیف زاده ودکتر ابراهیم متقی که به ایفای نقش معلمی خود البته در دوره کارشناشی ارشد پرداخته اند، همگی برای اینجانب و البته دیگر دوستان وکودکان دیروز قابل احترام هستند ،همیشه در فکر جبران خدمات وبزرگواری های آنان هستیم.
اما در سوی دیگر این تلاش ها می توان از دلسوزی ها والبته سخت گیری های مدیران وناظمان مدارس نیز یاد کرد ،جناب آقای هاشمی مدیر وجناب آقای قنبری ناظم تیز بین و سخت گیر مدرسه توحید.
اما ماهِ مهر برای کودکان امروزی ایران دیگر با قوانین سختی مانند اصلاح موی سر با ماشین صفر،تنبیه بدنی برای دیر رسیدن به مراسم صبحگاه،مشق های زیاد ،نداشتن چتر ،لباس نو ،مداد رنگی و…همراه نیست ودانش آموزان امروزی حتی در دوره دبستان نیز مختار به اصلاح موی سر با هر شماره ای که می خواهند،هستند.بردن موبایل برای آنان راحت است،با سرویس های خصوصی یا عمومی به مدرسه می روند،البته مدرسه های غیر انتفاعی ونمره های عالی نیز در دوره ما وجود نداشت.
آیا هنوز هم ماه مهر ،بوی ماه مدرسه را برای کودکان به همراه دارد؟
آیا هنوز هم می توان معلمان واقعی ودلسوز تعلیم وتربیت را در آموزش وپرورش سیاست زده، دید؟
خدا رحمت کند قیصر امین پور را که با این شعر نابش ما را به فصل طلایی وتکرار نشدنی دوره دبستان و مهر ماهِ آن زمان می برد.

پاسخی بگذارید